| A... |

( Amper. İLE/<> Anot. İLE/<> Argon. İLE/<> Angström.[10¯¹0][Santimetrenin yüz milyonda biridir. 0,1 nanometre ya da 100 pikometredir.][uzunluk birimi] )

( Türkçe abecesinin ilk yazacı(harfi). [sesbilim] Kalın ünlülerin, düz ve geniş olanını gösterir. @@ Şaşma, anımsama, sevinme, acıma, üzülme, kızma gibi duyguları güçlendirir. Tümcenin, başında ya da sonunda, çoğu kez yinelenmiş olarak kullanılır. [A ne güzel! A sen burada mıydın?] | İkinci kişi çekimli eylemlerin sonuna gelir. [Alsana. Baksana.] @@ Sınıflama ve sıralamalarda, maddelerin sıralaması yazaç ile gösterildiğinde, ilk maddenin başına gelir. @@ [müzik] Nota imlerini, yazaçla gösterme yönteminde, "la" sesini bildirir. @@ "Ey!" [örn. canâ | daverâ | mutribâ | şahâ | zahidâ gibi] [Nazımda vezin gereği ya da şairin kendine söylenmesi gibi olsun, özel adların sonuna gelir ve selenli ile bitenlerde -yâ biçimini alır. örn. Bâki'yâ | Gâlib'â, Nef'i'yâ, Zâtî'yâ gibi] @@ Aynı iki sözcük ya da ayrı iki sözcük arasına gelerek sözcük anlamını pekiştirir. [örn. cuşâcuş | fevcâfevc | gûnâgûn | lebâleb | nevânev | rengârenk | serâser gibi] )

( Yünden yapılmış kaba kumaş. | Bu kumaştan yapılmış bol, geniş giyecek. | Dervişlik. @@
Babalar. | Gök küreleri, gezegenler, seyyâreler. [ÂBÂ-İ KENÎSÂİYYE: Kilise ileri gelenleri.] @@
Yükler, ağırlıklar. | Sorumluluklar, mesûliyetler. | Çift denk ya da sandık. )

( Sonsuz gelecek zaman. İLE
Mâmur, bayındır. | Şen, rahat. | Çokluk bildirir. [ŞEMS-ÂBÂD: Güneşi bol olan yer.] İLE Köleler. İLE Koltuk altları. )

( Sütun başlıklarının üstüne gelen, genişçe ve dışa taşkın tabla, başlık tablası, mahmel. Abakus, sütunla baştaban ya da kenar üzengisi arasında, yastık görevi yapar. İLE Eski Türklerde, ölmüş ataların, yani abaların, tapılan suret ve heykelleri. Bir totem niteliğinde olan bu abaklar, çoğunlukla, bir direğin başına oyularak, evlerin ve çalardırın önüne dikilirdi. )

( Su kuyuları. İLE Hesap defteri. )

( Ana Bilim Dalı @@ Amerika Birleşik Devletleri )

( Eskiden, bazı gezgin dervişlere verilen ad. İLE Safeviler döneminde, İran'da yaşayan önemli Türk oymaklarından biri. | Anadolu'da yaşayan, bu addaki bir oymak. [Geygel Abdalları] )

( Çekinen, nazlanan, sakınan; tiksinen. İLE
Ayva. | Suda yaşayan ve suda oluşan. | Açık mavi. )

( Mesel, yanıltmaç. İLE Kıvılcım. İLE Kullar, köleler. | Kulluk[ubûdiyet]. İLE İbâdet eden, tapınan. [çoğ. ÂBİDÎN] )

( Anıtlar. İLE İbâdet eden, inanmış kadınlar. )

( Anıt, yâdigâr kalacak eser. İLE Köleler. )

( Bir yerden geçen. İLE Bir ilâç karışımı. | Güzel koku. )

( Alaycı, saygısız. İLE Asık yüzlü, yüzü ekşi. )

( ABÛS[< UBÛSET]: Somurtkan. )